Het is de bedoeling dat hier regelmatig een verhaaltje komt geschreven door één van de "leden" van MC-Alzheimer.

Tot op heden zijn geplaatst:

Motorvakantie 2004 

Tja en begin maar weer eens een vakantie verhaal te schrijven en waar zal ik toch eens beginnen? 
Uiteraard met het doel van deze reis, dat was het Tatra gebergte in Slowakije.

Coen en ondergetekende (Bobo) hadden besloten om donderdag te vertrekken naar de eerste overnachting in het Hartzgebergte, ergens in oostelijk Duitsland. Dit ging over de snelweg, lekker snel Nederland uit, weg van de drukte. In Duitsland ook nog een groot gedeelte over de autobahn (ja, ja, dat noemen ze daar anders!). 
Ruim voor het Hartzgebergte gebergte lekker rustig binnendoor Hartzgebergte  tot het tijd werd om eens rustig een kamping te zoeken. Deze werd gevonden aan een rustige ‘see’ is eigenlijk een meer, maar dat spreken ze daar in Duitsland ietsiepietsie anders uit. Aan dit meerseetje was het goed vertoeven, veel hongerige muggen natuurlijk, maar ook deze beesten moeten eten, waarom ik het elke keer toch weer moet zijn weet ik nog steeds niet, zo hier misschien iemand een studie van kunnen maken? Na wat gegeten en gebierd te hebben werd het alweer vroeg tijd om de tenten op te zoeken voor een welverdiende rust.

De volgende ochtend wederom wakker geworden, hoe is dat toch eigenlijk elke weer mogelijk hé? en ontbijten, de tent weer afbreken, tanden poetsen, haar wassen, nagels doen, vogels te eten geven, trimmen, rukken, koffie drinken, benen/oksels scheren, geld tellen, motorfiets poetsen, gras maaien, haring kaken, brood smeren, licht uitdoen, krant lezen, weekblad rondbrengen, m.a.w. na het normale ochtend ritueel gingen we weer op pad, nu richting Tsjechië. 
Aangezien we beide van binnendoor rijden houden bleven we nu weg van de autobahn, dit geeft soms wel eens wat extra stops om de juiste weg te vinden, maar wie treurt daar om? kan je mooi nog even een shagie opsteken, oeps, we roken geen van beide, toch zijn die stops later op de dag met het vorderen van de vakantie, een welkome afwisseling. Mijn fauteuil bleek namelijk gescheurd te zijn wat als resultaat gaf dat de ozo bekende altijd goedwerkende fauteuilvering niet echt meer goed  kon functioneren en mijn arme, toch niet al van veel vet voorziene, derrière kwam nu redelijk direkt in aanraking met een gigantisch trillende Harley frame. Voor sommige dames een genot, voor mij een martelgang!

De douane van Tsjechië vond ons zeker wel een geschikt stel, want ze deden niet al te moeilijk. Wat opviel was het grote aantal “dames” wat ons welkom wilde heten in Tsjechië, alsof ze ons nog kende van eerdere reizen, Coen en ik keken elkaar eens beschuldigend en/of hoopvol aan en zijn maar door gereden. Genoemde “dames” beloven je eeuwige liefde, hemels genot en trouw en dat geheel belangeloos, een kleine financiële bedrage voor de gemaakte administratieve kosten is het enige wat gevraagd wordt. En toch hebben we ze maar links laten liggen/staan, goed hé! Sukkels, sukkels, sukkels, oenen, ik hoor het nu al zeggen door diverse mensen, maar toch kan ik zeggen dat ik deze heerlijke verleiding heb weten te weerstaan en mij nu geheel en met opgeheven hoofd kan wijden aan mijn verdere levensdoel, het verkondigen van eeuwige kuisheid, tenzij dit alleen bedoelt is om ons nageslacht te verwekken, oef ik heb gezegd.

Tering waar was ik eigenlijk gebleven? Oja, Tsjechië, na dus van ALLE natuur genoten te hebben zijn we naar een kamping gereden waar ik eerder ben geweest met de fam. de Porto en René Smit. Dit was in de buurt van Karlovy Vary aan een rustiek kabbelend riviertje. Sinds een paar jaar is de eigenaar een kaaskop en volgens zijn eigen zeggen heeft hij in de ANWB kampeerkampioen gestaan met goede referenties en dat heeft hem geen windeieren gelegd. Voor ons was het een totale schok om zoveel kaaskoppen in het buitenland op één plek te zien! Niet één was van elders. Voor de aanwezige was het natuurlijk ook weer een schok, want waar o waar gingen die wilde, altijd weer rumoerige, maar wel goed uitziende,  hellsbangels toch staan? Nadat we ons hadden geïnstalleerd en de rust was wedergekeerd, honden, katten, lama’s, mud piepers,  en kinderen weer vanachter slot en grendel konden komen, bleken er toch nog kaaskoppen te zijn die meer konden als alleen maar met open mond staan kijken, ze konden zelf nog praten ook! Niet al te veel natuurlijk, want wat moeten de buren later wel zeggen! Wij rustig happen en bieren/wijnen/slaplullen en huppeldepup licht uit en slapie doen. Ook hier weer het bekende ochtend ritueel en ja hoor op pad met die wrakken, de route die we reden langs die rustiek kabbelende rivier leek niet verkeerd, wel het wegdek, want hier had mijn kont het echt wel zwaar! Dus gewoon de weg vervolgen, na de afslagen genegeerd te hebben, kwamen we uit in een oud (bijna spook) dorpje, er doorheen en uit het dorpje zagen we een bord met doodlopende weg, ietsje terug, andere weg, ook niets! Konden we alsnog zo’n 10 kilometer terugrijden om toch maar één van die afslagen over de rivier te pakken, en ja hoor direkt op de goede route, wat istie toch goed hé die Coen. Heerlijk gereden en zo kan ik nog wel uren doorgaan, ondanks die zere kont.

De route richting Slowakije leek ook wel mooi via Polen, en ja hoor een kleine vergissing aan onze zijde. Daar in Polen was nu helemaal geen ene moer aan, mijn vooroordeel is weer eens bevestigd. Vlug weer Tsjechië maar weer in naar weer een volgende kamping. Deze werd gevonden via een smal boeren weggetje dat uitkwam bij een rustig meertje ( of zou het hier ook een see heten?). We werden zeer uitbundig onthaald door wat later de kamping eigenaar bleek. 
Hij en ikke hadden direkt een goede band met elkaar, daar we dezelfde kapper blijken te hebben. We konden de motoren gratis laten overnachten omdat hij ook nog een motorrijder was ook. Eten en bieren in overvloed, ontbijt kan ook geregeld worden, wat wil een mens nog meer? Waar ik erg van onder de indruk was, was het groot aantal kinderen in de leeftijd van zo’n jaar of 5 tot zo’n jaar of 15, Marc Dutrou (schrijf je dat eigenlijk wel zo?) zou daar de dag van zijn leven hebben gehad! Wat me eigenlijk opviel was de discipline van deze kinderen, netjes met zijn allen een soort lied of avond gebed voor de (jeugdkamp?) leiding zingen en zonder gemor of ruzie makend weer rustig spelend de avond en nacht doorbrengend. Fantastisch, het kan dus wel!

We zijn uiteindelijk toch nog in Slowakije gekomen in de plaats Martin, dit metropool behuisd tevens een, in Martin, wereldbekende Harley Davidson trefpunt-kroeg-eettent en natuurlijk een kleine kamping. Ook hier weer de nodige Nederlanders, waarvan één héééééél aardig, want deze had een mooie ijzerzaag die wij nodig hadden om de twee weken oude stoel van Coen te perfektioneren, lijkt wel een Harley! ’s Avonds natuurlijk naar de Harley eettent, inderdaad goed eten en lekker bier/wijn, leuk en zweervol ingericht, voor de rest weinig te beleven. De volgende dag vanuit Martin zijn we ons hoofddoel gaan bezoeken;
>>> HET TATRA GEBERGTE<<<
Wouw, poe, tjeetje, wat een indruk! Nee mensen het viel eigenlijk vies tegen, de grootte, en de hoogte waren niet echt wat ik in gedachte had. De wegen waren zeer goed, zoals een biljartlaken, maar de hoeveelheid wegen en bochten was nou net niet ‘je van het’. Het weer werkte ook niet echt mee, regen en op laatst nog mist met een zicht van ~ 50 a 100 meter. Doordat er iets sluiting maakte in m’n motor stopte deze er ook nog mee, gelukkig was dit zo verholpen en konden weer terug richting Martin en de kamping waar het de gehele dag droog is gebleven. Nog wel even met wat Duitse motorrijders gesproken, één van die stelletjes kwam later nog met ons wat nelen, hij voelde zich niet zo thuis met die andere Duitsers. Dat bleken West-Duits te wezen, hun waren voormalig Oost-Duits en dat schijnt elkaar nog steeds te “bijten”, raar allemaal.

De volgende dag op weg naar het nieuwe reisdoel, Budapest. Hier aangekomen zochten we hopeloos naar kamping bordjes die ons netjes gingen wijzen waar deze motorkamping woonde. Helaas niets geen bordjes, wel heeeeeeeeel druk verkeer. Uiteindelijk zagen we een motorfiets (Honda) zaak en als iets het wel weet is het wel een motorzaak was de gedachte. Niet dus, een motorkamping in Budapest? alsof ze water zagen branden! Intussen was het einde van de middag ook genaderd en misschien was Jobo thuis te bereiken, hij was reeds vele, vele malen op deze kamping geweest vandaar dus. Hij wist ons dan ook veilloos de juiste route te vertellen en niet minder belangrijk, het juiste adres. Deze de verkoper in de Honda zaak laten lezen, waarop hij direkt ging bellen naar de eigenaar om zo de weg te wijzen, zeer goede services! De motorkamping eigenaar (Szolt of Zsolt of iets dergelijks ongeveer ) deed netjes de tuindeur open om ons binnen te laten. Het is een gemoedelijke toestand daar, een koelkast staat gevuld met de nodige versnaperingen, je schrijft je naam in een schrift met het aantal consumpties wat je genomen hebt.

De eigenaar keek in eerste instantie nogal raar naar me tot ik hem duidelijk maakte dat ik de broer ben van, ik weet eigenlijk niet of hij hier blij mee was of niet. Dat wij ons inschreven was hij weer verrast dat hij de naam Visser zag, van Roadrunner Den Helder, wist hij tot onze stomme verbazing te vertellen! Hij pakte meteen een paar gastenboeken, begon te bladeren en ja hoor, een paar ex-leden Roger en Wilma waren hier eerder geweest, zo ook de Porto’s, de familie Witteveen met Esmarelda van toen zo’n twee jaar, Marc van Schaik met Karlien en weet ik veel wie nog meer. Later begreep ik dat het woord ‘visser’ iets vies betekent, wat hij me niet wilde vertellen, hoe is het toch mogelijk dat ‘visser’ iets vies is? De volgende dag zijn we echt toeristisch wezen doen, zoals met de metro naar het centrum en gezien het weer niet echt voor terrasjes was, zijn de “city bus” (ook daar is, tot mijn grote ergernis, de verengelsing toegeslagen) maar ingedoken. Als je kans hebt kan ik dit iedereen aanraden, zeer leerzaam en interessant allemaal! In zo’n miljoenen stad (er wonen er welgeteld 2 miljoen!) is altijd voldoende te zien en te beleven, wat mij opviel was de grote hoeveelheid mooie gebouwen waarvan jammer genoeg het pleisterwerk wel wat onderhoud nodig had.

Wat ook opviel dat ik zelfs in deze stad niet één donker gekleurde medemens heb gezien. De enige donkere waren wat verdwaalde Aziatische mensen. De volgende dag maar weer op pad en het nu toch wel beurse zitvlees tergen. We hadden nog geen Roemeens stempel in ons paspoort, dus hup de route ietsiepietsie aanpassen en we zijn in Roemenië. Dit ging echter niet zonder slag of stoot, Hongarije uit geen probleem, niemandsland in ook niet, dan de Roemeense grens. Tering wat een drukte zeg, het leek wel of alle Duitsers vanuit Nederland naar Roemenië waren gekomen! Uiteraard met zoveel drukte zijn er altijd wel wat gefrustreerde mensen die het licht (plekje) niet in andermans ogen gunde, resultaat; geblèr, getier en nog geen plekje opgeschoten, wel meer gefrustreerd, is het toch nog ergens goed voor zo’n vakantie.

Uiteindelijk mochten wij ook over, nadat wij duidelijk gevraagd werden of we wapens (pangpang) bij ons hadden. Dat Roemenië is iets apart, veel armoede en aan de andere kant ook rijkdom, Coen zag daar zelfs een Hummer autoding! Voor de rest veel paard en/of ezel wagen, slechte wegen, zeker als je wat zijstraten inkeek, zo zag je ook vrij veel loslopende dieren over of langs de weg en jawel ik heb ze weer een keer gezien, de vroeger wel bij ons bekende, buiten geplaatste hondenhokken! Niks niet honden bij mensen in de kamer, keuken en/of slaapkamer, naar buiten met die eiken! Aan de ene kant doet zoiets je weer beseffen dat wij, ondanks ons dagelijks geklaag en gezeur om niets, het eigenlijk wel goed hebben, want vergeet niet dit is maar zo’n 1100 km bij ons vandaan!

Vlug maar weer uit de ellende naar Servië, oeps daar ook weer ellende. Op één of andere manier vind ik het gewoon wat onprettig rijden op wegen die gemarkeerd worden door borden met opschriften dat je je beter maar NIET buiten de wegen kan bevinden daar in de bermen en in de daarnaast gelegen velden nog mijnen kunnen liggen! Die velden zijn dan natuurlijk ook onbewerkt, het enige wat er groeit is onkruid en volgens mij bescheiden menig is dat niet te eten.

We zijn zelfs nog door een plaats genaamd Novi Sad (denk ik tenminste) gereden en jemig wat hebben ze daar huisgehouden zeg! De wegen waren goed, alleen hebben we niet één huis gezien dat niet door kogel/granaatgaten is beschadigd, tenzij het een nieuw huis was. Je ziet zulke beelden wel op de TV, maar als je toch zelf door zo’n gebied rijdt kijk je er toch wel even anders tegenaan. We hadden natuurlijk ook Servies pingping nodig dus één of ander dorp maar in en zoeken naar de lokale muur geldautomaat. Coen voorop en ikke erachteraan, Coen de marmeren dorps-trap af en ikke erachteraan, Coen in de spiegel kijken en schrikken zeg, daarna lachen en ikke niet lachen! Zo’n trap had ik niet verwacht en zeker niet gezien, daarnaast was gewoon een soort rolstoel helling waar ik beter vanaf kon, bleek achteraf. Eigenlijk mochten we daar helemaal niet rijden omdat het allemaal voetgangers gebied was, weten wij veel! Het vermoeden bestaat dat er nu een aantal mensen weer wat werk hebben om wat marmeren platen te vernieuwen, deze kunnen blijkbaar niet tegen het frame grondplaat van een Harley! Gelukkig was er een pin automaat en ook twee agenten die ons wisten te vertellen dat in dit gebied geen kampingfaciliteiten waren, we konden wel overnachten in het plaatselijk hotel. En weer oeps, dat zag er wel erg duur uit, echte dames in hele nette avondkledij zaten in het restaurant. Wij de lokale taxi chauffeur gevraagd naar een alternatief en zowaar hij wist het wereldbekende hotel CENTRAAL aan te wijzen. Daar aangekomen, staat daar een stoffige oudere man ons op te wachten, gelukkig sprak hij goed Engellands en was er plek in het hotel. Op het prijzenbord stonden twee prijzen n.l. 300 kloete of 500 kloete, wat het waard was wisten we eigenlijk niet, en zuinig als volledig afgestudeerde Nieuwdiepers kozen wij voor de optie 2 personen op één kamer. De motoren konden achter het hotel achter slot en ijzerdraad (dit was het slot dus) alles was mogelijk als we madam haar drooglijn maar niet in de weg zaten. Binnen gekomen bleek dat de kamer de laatste driehonderd jaar geen schoonmaakster gezien had, zo ook vermoedelijk was dit het geval met de kleding van de portier, misschien was de schoonmaakster wel de vrouw van … en wist nog niemand dat dat mens reeds jaren geleden was overleden, begraven en intussen allang verteerd zoals eigenlijk de rest van het HOTEL. Douches waar geen zoet of zout of warm of koud water uit kwam, wat wél uit de douches kwam was een zeer indringende rioolstank. Dit kwam omdat de afvoer- stankafsluiters niet aanwezig waren. Dan maar niet onder het gemalen water en maar wat wassen aan de wastafel op de kamer waar wel warm water uit kwam. Er kwamen ook nog twee draadjes uit de muur en jawel hoor er stond nog stroom ook op zodat het scheerapparaat ook weer eens aan het werk kon.

’s Nachts was het een herrie van rondrijdende jeugd op iets van brommers e.d. De volgende dag konden we bij een bank kijken wat de koers nu eigenlijk was, de gehele hotelkosten bedroegen wel € 6,50!! per kamer wel te verstaan natuurlijk! Na dit ook maar weer hebben meegemaakt, vlug weer weg, dat beschadigde marmer kon nog steeds in rekening worden gebracht. Na wat gereden te hebben kwamen we uit in een kleine stad en ja hoor het kan ook Coen gebeuren; hij was het boekje zoek! Op de kaart staat toch duidelijk een grote plaatsnaam en deze was op niet één bord te vinden in de stad! Na de nodige rondzwervingen toch maar weer eens goed op kaart loeren, gelukkig stopt er een lieftallige dame in een leswagen die ons wel wilde helpen. De plaats die we zochten blijkt gewoon aan de andere kant van de rivier te liggen op zo’n 2 km!
Wij erheen, en wat blijkt, is die rivier de grens tussen Servië en Kroatië en die lui leggen elkaar denk ik niet zo want zelfs elkaar plaatsnamen worden niet genoemd! De omgeving was eigenlijk totaal niet interessant zodat ondergetekende het tijd vond om eens aan de kant te gaan zitten om eens een eigentijdse studie te gaan maken van wat bermgrassprieten. Na ongeveer een uur gewacht te hebben blijkt daar, geheel op toeval berust, een Kroatische ANWB (HAG) langs te komen, en daar kon zonder gedraal mijn Harley op!
In de man zijn garage blijkt dat mijn achterwiellagers gereduceerd zijn tot ex achterwiellagers. De oorzaak van dit fenomeen is dat mijn achterbrug lagers tot dezelfde kategorie als de achterwiellagers behoren. Gelukkig kon de man aan lagers komen en was de boel na een paar uur weer bedrijfsgereed.
Het hotel aan de overkant zag er ook goed uit, zo ook het eten. De rest van de rit door Kroatië is niet interessant, dus reden we al snel in Oostenrijk, ook daar nog een overnachting gedaan en omdat Coen jarig was hebben we hier een dag extra gestaan.
We hebben hier voor de eerste keer bij de tent gekookt, dit was de overheerlijke Zeeuwse rijsttafel. De in het buitenland niet te verkrijgen ingrediënten hadden we meegenomen, de rest moest worden bijgekocht. Tijdens deze boodschappen doen heb ik meteen maar een nieuwe achterband geplaatst daar de oude sneller ‘op’ was dan voorzien door die ex achterwiellagers.

’s Avonds, onder het genot van de nodige versnaperingen, hebben we besloten om onze reis maar te beëindigen in de Ardennnen, bij een weekend van <MC Roadrunner; “SHITWOOD”. Eerst maar eens vragen aan Jacques en Lenie vragen of we welkom waren, en ja hoor, joepiedepoepie, ook wij mochten komen.
Eigenlijk was het de bedoeling om Oostenrijk, Liechtenstein en Zwitserland, bergpassend, te doorkruisen, maar op één of andere manier reden we plotseling op de Oostenrijkse ‘Romantische Strasse’ en dit reed (ondanks alle pijn in m’n zitvlak) best wel leuk.

Met het Duitse gedeelte werd alles wat minder omdat het bergachtige karakter steeds meer wegvalt en we nu wel erg veel achter traagrijdende stinkende vrachtwagens reden. Dus werd al gauw het plan gevat om snel de (hé daar istieweer!) autobahn op te gaan. ’s Avonds laat arriveerde dan toch uiteindelijk moe en voldaan bij de rest van het gepeupel van SHITWOOD. Hier ga ik niet verder met schrijven daar ik hoop dat iemand anders ‘iets’ daarover heeft geschreven.
Voor ons was dit weer een kilometerrijke vakantie die bijna niet is te evenaren, in twee weken tijd stond te teller stil bij bijna 5800 km, pijn in m’n reet, de nodige nieuwe lagers, nieuwe achterband en een lekkende benzinetank op de koop toe! 

Tot ziens op een motorweekeinde!  Bobo

Een verslag van een zéér indrukwekkende uitvaart.

Afgelopen woensdag 11 februari zijn we (Rob, Wilma & Roger) naar Bergen (Limburg) gereden om Maurice de laatste eer te bewijzen. Maurice is gestorven aan een hartstilstand, waarschijnlijk het gevolg van een aangeboren hartafwijking. De meesten van jullie zullen Maurice wel kennen want in het “treffenwereldje” was hij zeer bekend en geliefd. Dat bleek ook wel toen wij in Bergen aankwamen. Er stonden toen al tegen de 100 motoren met de meest uiteenlopende berijders. Dit varieerde van oude her-opstappers tot de Hells-Angels. En om op die laatste door te gaan, er waren ook heel veel clubs vertegenwoordigd; De Veterans (die eigenlijk de uitvaart verzorgde), Verkeerde Vrienden, WEPS, MC-Alzheimer, Kleppenjagers, MC-Mora, v/h MC Tix, Longcoats, Flying Aardvarks en ga zo maar door. Uiteindelijk waren het 150 tot 200 motoren en een flink aantal dikke Amerikaanse auto’s.  
 

Om even over twaalven gingen we op pad richting Beuningen (bij Nijmegen) Maurice lag in een matzwarte kist -waar met krijt op was getekend o.a. door Raphael, zijn zoontje- achterin een Dodge pick-up-truck. Via de provinciale weg ging het, met politie begeleiding, naar de snelweg. Aangezien wij nogal achteraan reden konden we goed zien dat de stoet ongeveer een kilometer lang was.  

Na zo’n drie kwartier kwamen we aan bij het crematorium aan. Daar was uiteraard niet genoeg parkeerruimte voor al die motoren, dus die werden langs het pad op het gras opgesteld. Helaas was de grond nogal drassig zodat het grasveld er binnen een minuut uitzag als een onvervalst crossterrein. Hier moesten we nog even wachten tot alles klaar was zodat we nog wat tijd hadden om met oude bekenden te praten. 

Uiteindelijk werd de kist van Maurice uit de Dodge getild en naar de aula gebracht. Dit was al zeer indrukwekkend. Vooraan liep zijn familie met bloemstukken en zijn helm. Daarachter droegen zijn vrienden en familie de kist gevolgd door zijn motor die werd voortgeduwd door Fozz. Terwijl de kist passeerde werden alle motoren gestart en gas gegeven. Hiervan liepen de rillingen over je rug. Voor de ingang stopte de stoet tot alle motoren uit waren. Het enige wat je toen nog hoorde was de motor van Maurice en na twee keer gasgeven werd die uitgezet en liep de stoet naar binnen. Hiervan was iedereen diep onder de indruk en er werd al menig traantje weggepinkt.  

Binnen aangekomen kwamen we langs de geopende kist, alwaar we nog afscheid konden nemen. Toen de zaal vol was, echt vol, werd de kist naar voren gebracht en stelden zijn vrienden zich achter de kist en motor op met twee vlaggen, de Nederlandse en de rebelvlag. Verschillende soorten muziek kwamen voorbij, uiteraard ook ‘Sweet Home Alabama’ van Lynnyrd Skynnyrd. Er volgden wat anekdotes van zijn vriendin Daphne en vrienden. Pruts vertelde over Maurice z’n liefde voor muziek en wapens. En dus ook dat Maurice tijdens het vloottreffen van een engels schip werd verwijderd omdat hij wat wapenonderdelen probeerde te ‘verzamelen’ (zie ook de tekening op de muur van het herentoilet bij MC-Roadrunner). De plechtigheid werd besloten met het nummer ‘Freebird’ van Maurice z’n favoriete groep Lynnyrd Skynnyrd:

“If I leave here tomorrow
Would you still remember me?
For I must be travelling on, now,
’Cause there’s too many places I’ve got to see  
But, if I stayed here with you, girl  
Things just couldn’t be the same  
‘Cause I’m free as a bird now,  
Ans this bird you can not change.  
Lord knows, I can’t change.

TYMHESTLOG TAFARN PLESERDAITH Y RALI DRAIG 2004
Of te wel: Stormy Pub Tour Dragon Rally 2004 

Na een week van angstig kijken naar de weersberichten in Wales moeten we toch echt gaan. De boot IJmuiden-Newcastle is geboekt en het treffen in Wales gaat door, naar wij dachten!
Enfin woensdag 4 febr op pad naar IJmuiden, eerst maar eens richting een vriend van ons om aldaar te verzamelen met de andere 6 personen. Plan was om als eerste aan te komen, ging niet lukken. Voor we 25 kilometer verder waren had Roger al door dat de Alfa het niet ging redden met 2 x tachtig kilo in de bak (kan ietsiepietsie meer zijn) en voor een week aan droge kleren mee en andere goedbedoelde toei en nog een stevig windje tegen ook. Keren dus en de reserve motor ophalen, tegen de tijd dat we dus weer thuis stonden waren de gemoederen al aardig opgelopen want die “fucking prince of weetiknogiseenkeerwatvoorkolereboot” gaat echt niet wachten op 2 motorrijders, dus haastig alles overpakken van de Alfa naar de Yam, terwijl je alles op “alfa formaat” hebt ingepakt. Begint al weer als een “typische Visser aktie”. In IJmuiden stond iedereen bij HD Parts gezellie en heel relaxed te ouwenelen en koffie te leuten. Op naar de boot, Ted is errug gezellig, de koffie goed en de zaak lekker verwarmd maar daar komen we niet voor, we gaan de woeste golven op….. 

Inchecken, motorvast sjorren (is helemaal niet erg met 4 zijspannen, die vallen namelijk niet zo maar om), bezemkast in bezit nemen en de regenpakken en anderszins overbodige kleding in een hoek proppen en dan…ja wat denk je..alle mannen/vrouwen verzamelen in de kroeg. 4 luitjes gingen nog ff lekker luxe aan boord lopend buffetten, en 4 bleven er bieren. Het lopend buffet was errrug geinig, buiten dat het eten er ruim voldoende aanwezig was en bijzonder lekker, barstte het ook van de sirtaki-dansende mensen. Errug leuk om te zien hoe mensen dan eten op hun bord proberen te krijgen. Gelukkig deden mijn primatoer pilletjes (dan maar een mietje) het prima en werd ik niet eens pips om de neus. Op naar het barretje dus..daar was al 1 setje richting hut om daar uit te zieken, goh wat rot nou: dan maar met z’n zessen de dag evalueren (ja ja we waren pas 3 uur op pad) Slapie doen, tot morgen…. 

Na een gedegen nachtrust eerst maar eens goed ontbijten en daarna de bezemkast weer leeg halen en de motoren lossjorren (geen goed nederlands, ik weet het). Tegen de tijd dat de boot aanmeert loopt het reuzel al door de bilnaad. Want veels te warm gekleed, veels te veel meegesleept naar de hut, dus ook weer terugslepen naar de motoren, veels te vroeg bij de motoren dus te lang met veels te veel  kleren aan. Poeh ff zweten, maar wat denk je, de klep van het schip ging open en zonlicht stroomde naar binnen. Weer helemaal vrolijk gaan we dus een stukje riejen. 

Geheel logisch zakken we af langs de kust naar Hull. Een van de mannen had namelijk via via een hotelletje gescoord in Hull. Toppertje gereden, zoals gezegd mooi weer, prachtige glooiende wegen, vergezichten over de zee en landinwaarts, heerlijk rustig en zo geweldig om links te rijden. Gelukkig gaf het links rijden bijna geen stress omdat iedereen deze ervaring al eens had meegemaakt. Behalve een kijkfoutje van Mr. President die hem en zijn vriendin bijna het leven kostte en ons gierende hartkleppen is er niets voor gevallen. Hotelletje was klein en superengels, veel behang, vloerbedekking en bloemetjesspreien. En het welkom was alleraardigst. De beste luitjes van het hotel hadden nog een beetje wiet liggen, dat mocht door ons wel ff in de keuken opgerookt worden hoor?!? Tenslotte roken toch alle motorrijders uit Nederland wiet, stuff  etc? Verder gingen natuurlijk de biertjes vlot over tafel, erg gezellig allemaal. Maar ja, het hotel was zo klein dat we er niet konden eten. Dan maar naar de plaatselijke pub, met pub-grub. Ja niet dus, ’s avonds zou er een band spelen dus de keuken was dicht. Heel wazig, maar bij de take-away aan de overkant konden we eten halen en in de kroeg opeten. Zo gezegd en zo gedaan. Na het live optreden van de band toch maar afgetaaid richting hotel, is anders voor onze hoteliers ook zo ongezellig. En geloof het of niet, het hele zooitje dook weer de keuken in om de rest van de wiet, stuff zooi op te maken en verder de koelkast te legen. Slapie doen. 

De volgende morgen is het plan om dwars door te rijden naar Wales. Gelukkig hadden de hoteliers een uitdraai gemaakt met de ontsnappingsroute uit Hull vandaan, dankzij hen lukte het in 1 keer om de goede route te vinden naar Wales. Gewoon lekker over doorgaande wegen gepokkeld om toch op een redelijke tijd daar aan te komen, we moesten namelijk nog verzamelen met zes andere luitjes en nog een hotelletje zien te vinden voor 14 man. Verder weinig schokkends, alleen het Peak District richting Manchester was erg mooi om doorheen te pokkelen. Tegen 4en kregen we een bericht dat de rest in aantocht was, nog een uurtje rijden in de voorgenomen richting en dan zouden we elkaar treffen. Jammer was alleen dat het tegen die tijd donker en bijzonder nat was. Met 5 zijspannen en 2 solo’s dus doorgereden over een behoorlijke binnendoor weg, heul donker en nat, en gvd amper zicht door de beslagen brillen, vizieren, schermen enzovoort. 

Goed: Hotel 1, te klein. Hotel 2, te vol. Doorverwezen naar Hotel 3, geen plek alleen eten en drinken. Maar deze hotelbaas had ‘m door, hij bracht ons hoogstpersoonlijk naar een “bunkhouse” in de omgeving. Kan je nagaan, je rijdt minstens 5 welsh minuten (die tellen achteruit in zomertijd ofzo, duurt in ieder geval langer als 5 min.) achter een volslagen vreemde aan, in de middle of nowhere, je ziet nog steeds geen fuck, en dan zegt ie ook nog aan het end van de rit: HIER IS ‘T!! Ja, maar wat dan? Wij zagen alleen maar een karrespoor naar de eeuwige duisternis toe. Dan toch maar afdalen, en jawel het licht sprong aan toen wij naderden en joepie: Binnen werd een heel regiment aan stapelbedden vers opgemaakt, de kachel stond al te loeien en voor ontbijt kon gezorgd worden! Helemaal top! Eerst hebben we alle uitstekende zaken benut om motorkleding aan te hangen om te drogen, elk plankie, deur of radiator was behangen met sjaals, sokken, handschoenen, hele rollen wcpapier werden in schoenen gepropt om het zakie te laten drogen. We hebben zelfs geprobeerd om zooi in de magnetron te drogen, luk nie wordt wel heel heet maar droogt verrot…. 

Ondertussen was er al een taxi bus geregeld die ons heen en weer kon brengen naar de pub om daar de omzet van een week in een avond er door heen te draaien. Gelukt: lekker eten en een lekker biertje (’t sal is een keer nie smakeuh)Voor 2 pond per man werden we vice versa vervoerd en dus weer lekker thuis gebracht. Wat openinghours betreft is Engeland niet ons landje: om 12 uur gaat gewoon de kroeg dicht. Gelukkig zijn we gezegend met een behoorlijk inzicht en/of ervaring en hebben dus eigen drank mee genomen: Hier en daar werden de flessen uit de motoren gehaald en zo belanden we in een soort van ontbijtplekje tussen de 2 slaapzaaltjes in met een fles rode wodka, pruimen likeur en whiskey likeur. Goh, alweer moe, slapie doen…. 

En weer een dag te gaan in het enerverende leven van de winter-treffen-rijder. Daar geloven jullie natuurlijk geen ene rotmoer meer van. Zou ik ook niet doen, we hebben alleen nog maar geslapen aan boord, in een hotelletje en een bunkhouse. Maar het gaat gebeuren. We zijn inmiddels  al gevaarlijk dicht bij het treffen, nog een half uurtje rijden en dan kunnen we ons melden bij een caravan. Aldaar krijgen we toegangskaartjes mee en mogen we ons vervoegen bij de andere bikkels. De daadwerkelijke plek is nog zo’n 10, 12 mijl rijden. Door het plaatsje Betsw-y-coed heen en dan nog ff verder.
Op de plek van bestemming word gewoon iedereen met een toegangssticker op de motor van de openbare weg geplukt en naar het treffen terrein begeleidt. Het ziet er weer lekker uit, prut en een totaal verregend grasveld (een tergende vraag komt onmiddellijk bij me op: waarom doen we dit toch elke keer weer?)Voordat iedereen beneden was had het hele zootje al vastgestaan in de prut en de bakkenisten zaten onder de prut door het aanduwen. O jolijt! Maar affijn er moet gewerkt worden, een hoge droge plek vinden, tentje bouwen, alles goed zekeren en dan maar eens een verkenningsrondje doen. 

Er was ons al verteld dat het treffen eigenlijk gecancelled is, het originele treffenterrein had geen toegangswegen meer (die waren in de dagen ervoor al weggespoeld), dit last minute treffenterrein was deels overstroomd, en van de 1600 (vooruitbetalende) gasten kwamen er zo’n kleine duizend opdagen. Verder was er een kleine feesttent, net groot genoeg voor drie tafels ( 1 voor de bierverkoop, 1 voor uitdelen van welkomstpakketjes en de speldjes, 1 voor onbeperkt eten van kleffe niet belegde broodjes en cup-a-soup) Buiten stond nog een kar voor hamburgers en andere klefbef. Genoeg voorzieningen dus om van te leven. Maar niet als het gaat regenen, ga maar na het formaat tent doe-is-3-partytenten-aan-elkaaar en dan duizend bezoekers. Ga nie lukke.
Lopen dus. Zoals het een goed overzees treffen betaamt was er gelukkig een pub binnen loopafstand. Aldaar hebben we gezeten tot het tijd werd om te voederen, maar ja toen zaten er wel errug veel lui binnen, dat eten kon nog wel ff gaan duren. Dus nu we nog konden lopen toch maar terug naar het treffen voor de betere vette hamburger, tjeses die dingen waren zo groot dat we na 2 van die dingen geen pap meer konden zeggen. Dat was dus genoeg. Op naar de pub maar weer. Daar zaten ondertussen nog veul meer motorrijders maar heel langzaam konden we weer oprukken in de kroeg en stoelen vergaren om toch weer met zijn veertienen te kunnen zitten. Lekker puh!! Veel later hadden we zelfs zo veel ruimte dat we nog hebben ge-head-banged. Geen flauw idee op wat voor muziek, maar volgens mij was het erg gezellig. 

’s Middags en vroeg in de avond hadden we al gezien dat tijdens de vele regenbuitjes het ook wat begon te waaien. Ach wij arme motorrijders, hadden we maar beter opgelet. Want tegen de tijd dat we volledig bedronken naar bed gingen begon het windje lekker aan te wakkeren. Mr. President zijn tent was al volgehageld en moest dus noodgedwongen asiel aanvragen bij Bef Nijmegen. Maar het werd erger..Ik lag de slaap der onschuldigen te slapen toen ik ineens wakker geschud werd door de wind. Godkelere, dat gaat te keer. De hele nacht hoorden we de wind de bergen afbulderen, dan de bomen raken en vervolgens genadeloos op de tenten neer te sabelen en motoren als dominostenen om te kegelen. Tenten stonden als zwabbers in de wind te zwaaien, stokken gingen aan ende, hele buitententen gingen aan de haal. Mijn god, ik ben niet gauw bang maar nu lag ik te shaken in mijn bedje. Onze tent heeft het gelukkig doorstaan, geen schade en ook geen nattigheid. Oeps, daar komen we goed van af…. 

De volgende morgen gaf een triest beeld, verwaaide tenten, beschadigde motoren. Maar gelukkig waaide het niet meer zo hard en iedereen was er van onze ploeg goed door heen gekomen, het kostte maar 2 tenten. En verder was iedereen aangeslagen door de slechte nachtrust. Maar we zijn toch wel veerkrachtig (meer nog dan menig tentstok heb ik gezien) dus niet zeuren, inpakken en wegwezen. Roger had als een echte padvinder de beste routing uitgezocht om van het nu totaal verzopen veld af te komen zonder al te veel prut-ellende. Dat ging ook goed, alle motoren startten, zelfs zonder dreigement van startkabels, en niks liep vast. Hier en daar een klein duwtje en gaan. We gaan weer branden met die wrakken!!! 

We moeten echt vroeg op pad en door de storm lukt dat ook. Iedereen was op tijd van zijn matje en ging driftig inpakken. Zonder onvertogen woord waren we dus krap aan om 08.30 aan het rijden. Lekker een uurtje kachelen langs de noordelijke kustweg van Wales in alweer wonderschoon weer, okay het waaide nog een beetje hard maar verder scheen de zon. Met onze bemodderde schoenen en pakken zo een restaurant ingedoken. Nog niet eens een tandenborstel hadden we geraakt. Maar dat geeft niet: eerst eten en het toilet bevuilen. En dan kunnen we weer echt op pad. Wonder boven wonder is geen van de bestuurders onderweg in slaap gedonderd, petje af dame en heren!!! Zonder fratsen halen we de boot, toch een ritje van een kleine vierhonderd kilometer. Moet je ook net geen pech krijgen! Bij de boot werd ons nog gevraagd of iemand aan ons heeft gevraagd om vage pakketjes te smokkelen of wapens mee te nemen! Denken ze nou echt dat we A: dat zouden mee nemen of B: dat we het dan zouden vertellen. Enfin, dat was de douane, we mogen weer mee. 

Snel aan boord voor het lozen van onnodige kleding, een beetje okselfris en eten!! Ja vanaf ’s morgens hadden we niks meer gesnaveld en motorrijden maakt hongerig (niet roken trouwens ook, maar da’s een ander verhaal) We hadden afgesproken om nu met alle acht te gaan buffetten, niet echt goedkoop maar dat is het hele weekend niet. Erg gezellig vooral omdat de ogen groter waren dan de maag. Door alle vermoeienissen was er niet veel over van onze pogingen om minstens drie keer langs het buffet te gaan. Voor 1 van de dames liep het heel sneu af, ze werd zeeziek en kon haar duur betaalde buffetje niet eens nuttigen (nee ik had weer primatoer pilletjes, kan ik iedereen aanraden!). Al met al lag ging de eerste al om 20.30 naar bed, de volgdende vier om 21.15 en natuurlijk waren er twee  die de kroon spanden en tegen sluitingstijd de kroeg werden uitgebonjourd. Slapie doen. 

’s Morgens nog een bakkie doen in Ijmuiden, gedag zeggen, zoeneuh zoeneuh, en tot de volgende keer. Doegie. Oja, hier regent het  weer, zo jammer he!
Groetjes van sWilmaas. 

(voor de diehards nog een toegift. En alvast een verontschuldiging voor diegene die ik ongewild tegen de schenen schop)  Wat is er nodig voor een weekendje uit met de stichting;

Een handjevol zijspannen, dat is immers motorrijden voor gevorderden.
Een kombinatie van gestoorde motorrijders van het slag Bef Nijmegen, MC Alzheimer, MC Mora, de Daltons en ABC Rijders.
Een gezonde instelling qua tegenslag maw. Er zijn geen problemen alleen oplossingen.
Een gezonde overdosis lef voor wat betreft de rekbaarheid van de maand en/of salaris.
Een overdosis aan vrije tijd of denken dat je dat hebt.
Een jaargetijde waarbij je er van op aan kunt dat je zeikesnat gaat regenen of half bevriest.
Of een land die bovenstaande mogelijkheden biedt.
Een thrillseekende instelling voor wat betreft je gezondheid, denk alleen maar aan eten/drinken/roken en een chronisch slaap tekort.

Maandag morgen

Na een zwaar weekend gaat maandag morgen veel te vroeg de wekker, als een zombie sta je op en maakt je klaar om naar de baas te gaan. Vol goede moed stap je in de auto( het kan niet altijd feest zijn) en op het moment dat je de sleutel omdraait komt het halve dorp eraan dus wacht je rustig af. Kan de motor vast goed warm draaien.

Na de laatste auto stuur je de auto de weg op en aanvaard je de tocht naar het werk. Wat je niet gezien hebt is dat de laatste auto bestuurd wordt door een heel ervaren landgenoot met hoedje. Het dringt nog niet tot je door maar zodra je buiten de bebouwde kom komt wordt dit pijnlijk duidelijk. Deze vroege vogel heeft geen haast, want het tempo blijft tegen de 50km per uur hangen. Het hoedje hoeft waarschijnlijk pas 2 uur later 5km verderop te zijn. Verder rijdt hij voor de veiligheid midden op de weg, en dat op een leuk binnenweggetje dat precies   1 ½ baan breed is dus inhalen wordt lastig. Na wat omtrekkende bewegingen snapt het oude baasje wat je bedoelt en kan je inhalen.

Opgelucht dat deze inhaal actie geslaagd is wordt je langzaam wakker en net als je lekker door wilt gaan rijden, sluit je aan achter in een file, veroorzaakt door een TRACTOR. Tja die moeten ook vroeg werken. Uiteindelijk draait de tractor een weiland op zodat de file auto’s toch nog door kan rijden. Voor je in deze file die snel oplost rijd iemand in een veeeeeel te dure/dikke auto (lees grote dure modellen van wat voor merk dan ook) maar die kan maar 60km/h.  Tenminste hij gaat gewoon niet harder, wat heb je dan aan zo een dure auto als die toch niet harder gaat, KOOP EEN BROMMOBIEL OF ZO. Tja alles voor status hé, hoe was het ook weer met dat een auto als compensatiemiddel?!@  Sukkel de sukkel vervolg je je weg, inmiddels volledig wakker. De autobaan oprit komt in zicht en je hebt goede hoop dat je dan eindelijk door kan rijden, en het geluk is met je, de dure auto gaat niet de autobaan op.

Bij het bereiken van de oprit draait er net voor je een vrachtwagen met 5 ton te veel lading de oprit op, jawel het is weer zo een dag. Al briesend en sputterend bereik je achter de vrachtauto de invoegstrook en met een comfortabele 70km op de teller voeg je in tussen de lange rij vrachtwagens. Als je in de achteruitkijkspiegel kijkt zie je levensgroot het woord OVLOV (kan ook FAD zijn) opdoemen, je zet je schrap, omdat je geen kant op kan. Die voor je heeft er een die uitzwenkt en uiteraard is de linkerbaan gevuld met automobilisten die deze enorme colonne vrachtwagens (met dat ene kleine autootje ertussen) wil passeren. Ja het schiet al lekker op.

Uiteindelijk lukt het om op de linker baan in te voegen en kan je eindelijk gas geven, wat nu zombie, ik ben MEER dan wakker, branden met dat wrak. Op het moment dat je eindelijk op snelheid begint te komen jawel je raad het een auto met kar die denkt dat hij dat kleine autootje makkelijk kan hebben, nou DAT HAD HIJ GEDACHT. Kort speelt de gedachten door je hoofd waarom ben ik niet met de motor gegaan dan zijn die inhaal acties een fluitje van een cent vooral op 2-baans wegen.

Jeetje staan ze te wachten om voor mij uit te mogen rijden of zo. Daar komt het klaverblad, daar je geluk maar eens beproeven. Je zit overigens nog steeds op de linker baan en moet dus gaan invoegen. Dat is geen probleem plaats zat, een beetje gas erbij de vrachtauto voorbij en dan rustig invoegen. Nee de automobilist (of liste)  voor je denkt daar anders over. Die moet ook invoegen, en in plaats van gas te geven  wordt er geremd om vervolgens achter de vrachtauto in te kunnen voegen. JA, EN DE MENSEN ACHTER JE OP DE LINKER BAAN HE? WAAR MOETEN DIE NAAR TOE, remmen op de linker baan hoe creëer je een file. Rijbewijs bij een pakkie boter gekregen zeker?

Na wat gestuntel is het invoegen dan toch gelukt en stuur je enigszins oververhit het klaverblad op. En ja hoor daar istieweer, de vrachtauto met 5 ton te veel lading, hoe kan dat nou, die heb ik toch ingehaald, geen idee. Inmiddels ben je suf gestreden en laat je de rest van de reis, zijnde een invoegactie tussen honderdduizend vrachtauto’s uitvoegen achter remmende mensen, komen zo als het komt. Pikt nog even een rood stoplicht of 2 mee om vervolgens als een zombie de parkeerplaats van het werk op te rijden. Koffie moet je hebben heel veel koffie, en snel. De volgende keer misschien toch weer met de motor naar het werk??

Tanja

Alzheimer statistieken. 

Tja als Alzheimer zijnde is het moeilijk het wie, met wie, van wie, waar, wat en waarom te onthouden. Daarom heb ik, kijkend naar onze site, het wie, wat, waar, en waarom van ons zinvolle alzheimer-leven eens op een rijtje gezet 

Wie
We hebben 42 “leden”, tja wat voor leden

Om precies te zijn 10 vrouwen, 8 honden en 24 mannen.

Zo ver als wij weten heeft er slechts 1 van de 10 vrouwen geen partner onder de 24 alzheimer-mannen. 9 van de 24 Alzheimer mannen zijn dus getrouwd of hebben anderszins een relatie met een Alzheimer vrouw. Dit betekent dus dat er 15 mannen geen relatie hebben met een Alzheimer vrouw. Maar deze 15 mannen zijn niet allemaal vrijgezel. Van deze 15 mannen heeft 7 een relatie met een vrouw buiten de Alzheimer gelederen, blijven er dus 8 vrijgezellige mannen over en 1 (voor zo ver wij weten) vrijgezelle vrouw over. Tja 8 honden die hebben natuurlijk een baas, of misschien wel meer dan 1. 8 honden hebben 34 bazen/bazinnen. Dat betekend dat iedereen ongeveer 0.25 hond heeft of, anders gezegd, ieder hond 4.25 bazen heeft. Tja hoe leg je dat nu weer uit. Maar wij weten dat er in totaal maar 11  hondenbazen zijn dus die 11 alzheimers hebben samen 0.75 hond, of iedere hond heeft 1.375 bazen. Dat is dus duidelijk.  

Als je getrouwde stellen hebt dan moeten er ook kinderen zijn, en jawel die zijn er. Deze 42 alzheimers hebben in totaal 14 kinderen geproduceerd, dat betekent dus dat ze ieder 0.4 kind hebben of anders gezegd dat die kinderen ieder 2.4 ouders hebben. Nu staat niet iedereen daar op te wachten en viola onder de alzheimers zijn er maar 10 ouders dus die 10 hebben ieder 1.4 kinderen geproduceerd of die kinderen hebben ieder 0.7 ouder. Zo dat is duidelijk dus.  

Wat

Tja  motoren, dat is eigenlijk de schakel die ons allen bind, op de site zijn 32 motoren afgebeeld, tja dat zou betekenen dat er 2 geen motor bezitten, dat is dus niet helemaal waar. Op de site zijn slechts enkele motoren van de “leden” weergegeven. Gelukkig maar….. wij weten dat de meeste leden zelfs meer dan 1 motor bezit dus dat zit wel goed. Van die 32 afgebeelde motoren zijn er 17 zijspannen(53%). 10 Harley Davidson’s(31.25%), 8 Honda’s(25%), 5 Yamaha’s(15.6%), 3 BMW’s(9.4%), 2 Kawasaki’s(6.25%), 1 Aprilia(3.125%), 1Guzzi(3.125%), 1 Suzuki(3.125%)  en 1 Alfa Romeo? (3.125%). Van de Harley’s is 70% zijspan, van de Honda’s is 12.5% zijspan, de Yamaha is 80% zijspan, BMW heeft 66.6% zijspan, van de Kawa’s 50%, aprilia is 0% zijspan evenals de Guzzi en de Suzuki en Alfa zijn 100% zijspan. Dus dat is ook weer duidelijk. 

Waar

Hieraan zien we dat we toch erug bereisd zijn. Want we wonen in heel Europa, ten minste in een klein gedeelte daarvan. 22 personen wonen in Noord Holland(64,7%), 8 wonen er in Limburg(23,5%), 2 in Drenthe(6%), 1 in Noord-Brabant(2.9%) en 1 in Polen(2.9%). Van die 22 personen in Noord Holland is 27% vrouw, van de 8 personen in Limburg is 25% vrouw van de personen in Drenthe is 50% vrouw in Noord-Brabant woont 0% vrouw en in Polen 100%. Zou dit een maatstaf zijn voor de motorrijdende bevolking van de betreffende provincie, dat is dan wel jammer voor de niet genoemde provincies als Zeeland, Utrecht en de rest. En voor het echte gevoel moet je in Polen zijn (eh is dat ook een provincie van Nederland). Ja ook de honden zijn bereisd. 5 honden wonen in Noord-Holland(62.5%) en 3 honden wonen er in Limburg(37.5%). In de overige provincies wonen geen honden dus. 

Waarom

Tja de feestjes hè daar is het allemaal om te doen, waar zijn we al niet geweest. In 2001 zijn we op 21 locaties geweest, in 2002 op 30, er is dus vooruitgang. Uitgaande van 52 weekenden in 1 jaar is dat toch heel behoorlijk dacht ik zo. (Geen wonder dat die verbouwingen zo lang duren).

In 2001 waren er 2 verjaardagen, ja er waren er natuurlijk meer maar 2 waren dusdanig dat dit GROOTS gevierd moest worden. Er was 1 bruiloft en 2 keer hebben we cultureel gedaan, te weten, schieten bij de schietvereniging en whiskey proeven. De overige 16 evenementen waren treffes, party’s of vakanties.

In 2002 waren er helaas 2 begrafenissen dat moeten we uiteraard beperken. Maar daar staat tegenover dat er 1 bruiloft, 1 GROOTSE verjaardag en we waren wel 5 keer op een of andere manier cultureel en wel paardenrennen, varen op zee, fort kijkduin, een lezing over Parijs-Dakar en een werkbezoek naar Edinburgh. Ook in 2002 gold dat de overige 21 gelegenheden treffes, party’s en vakanties waren. Dat belooft wat voor 2003. 

Zo nu ga ik als 1 van de 10% vrouwen getrouwd met 4.167% van de Alzheimer mannen uit de provincie waar 23.5% van de “leden” woont in het bezit is van 1 ½  motor en  0.75^e hond er mee ophouden. Dit is alles bij elkaar  meer als genoeg om in ons tanende brein te verwerken. Bovengenoemde is gewoon een constatering, er wordt verder niets mee bedoeld(tja vroeger ook blond geweest hé) rekenfouten kunnen er inderdaad in zitten maar ja wat wil je nog meer van een blonde?!?!??? Alzheimer.

Sleutelen!?!?!?!

Ik ben niet zo een ervaren sleutelaar als de heren die hierover eerder een verhaal schreven. Vaak hou ik me ook bij het koffie halen en vooral uit de buurt blijven als man aan het sleutelen is. Echter er zijn een aantal dingen waarvan ik vind dat ik, als zelfstandige 'technische' vrouw, ze zelf moet kunnen oplossen. Hieronder vallen, ketting spannen, kleine beurt en ander voorkomend leed.  Ketting spannen is geen probleem als de bout op de achteras maar niet te vast zit. Als je denkt och ik ben toch vroeg opgestaan, voor ik naar mijn werk ga kan ik nog best even die ketting op spanning zetten. Nou vergeet het maar. De bout is met geen mogelijkheid los te krijgen. Nee ook niet met gevoel of beleid zoals ik al veel mannen hoor denken. 

Na een bootreis had de kilometertellerkabel een rare kronkel en jawel na een maand, kilometertellerkabel naar z'n grootje. Nieuwe gehaald. Ik dacht appeltje eitje, doe ik effe. Oude verwijderd nieuwe onder bij het wiel vastgemaakt, dat was het makkelijke deel. Toen het andere uiteinde onder aan de cockpit vastprutsen. Tja erg mooi een kuip maar je kan verdomme nergens bij Met je hand van onderuit tussen alle kabels en stekkers door tot dat je middelvinger net de onderkant van de cockpit raakt maar ja toen moest die kabel er nog aan vast gedraaid worden. Tja niet te doen dus. Dan maar van bovenaf. Eerst plastic randje rond cockpit erafgeschroeft. Perfect daar past mijn poezelige handje (dat toch al onder de schrammen zat van het van onderuit proberen) net tussen. Maar nu moet je pols wel niet zo een rare draai maken om bij het kilometerteller gat te komen en dan moet je met je andere hand van onderuit de kuip de kabel nog doorgeven. Dit is anatomisch gewoon niet te doen. Dus cockpit ook maar losgeschroefd. Gaat een stuk gemakkelijker. 

Dan ongeveer 2 maanden later knipperlichtje vervangen na een domme smakker. Ik slim als ik dacht te zijn met de motor naar de motorzaak, nieuw knipperlichtje kopen. Type, merk en bouwjaar opgegeven en jawel gelukkig ze hebben er een in voorraad. Ik eerst checken of het de goede is. Ziet er op het oog hetzelfde uit. Dolgelukkig ging ik naar huis. Daar aangekomen alle kapotte en losse stukken van het oude knipperlichtje verwijderd. Nieuw knipperlicht uit de verpakking gehaald verdomt niet de goede. Toch blond zeker. Nieuwe bestelt, tja want die hadden ze niet op voorraad. Uiteindelijk gewapend met goede knipperlichtje aan de slag. Weer die mooie kuip. Van onderuit met 2 handen op de tast het stekkertje opzoeken. Stekkertjes weer aan elkaar maken en toen de bevestiging van het ding zelf. Een rubbertje door een gat steken ja dat kan ik nog. Dan een plaatje aan de binnenkant van de kuip in datzelfde rubbertje duwen. Dit moet allemaal blind want ook al ben ik niet zo groot maar in de kuip kruipen dat gaat niet. Dan maar van bovenuit proberen. Shit cockpit in de weg, waar ken ik dat toch van. Plastic randje rond de cockpit eraf geschroefd. Nog kan je er niet bij. Uiteindelijk heb ik toch dat plaatje in het rubbertje gevloekt en is het gelukt om ook blind in de kuip nog een schroef aan te draaien. 

Dan een maand later, jawel koplamp kapot. En jullie raden het die zit ook in dezelfde kuip. Het begint al met de stekker van de lamp afhalen. Hier zit een stang van het kuipframe in de weg. Daar hebben ze in Japan over na gedacht. Rubber eraf, dat is makkelijk. Dan lamp eruit ook nog makkelijk. Maar dan nieuwe lamp erin. Goed kijken hoe dat dat past. Na wat prutsen van onderuit de kuip zit de lamp erin  maar dan begint het. De veer weer op z’n plaats krijgen. En prompt valt deze eraf. O ja hoe zat dat ding ook alweer. Manlief was al komen helpen want die had al eerder een  lamp vervangen. Kut je kan niets zien, hoe zit die veer er nou op en hoe zit hij vast. Dus jullie raden het al Plastic randje rond de cockpit eraf. Nog niets te zien. Cockpit eraf ja nu kunnen we lipjes en haakjes zien. Man vanonderuit de kuip de lamp tegenhouden en ik van bovenuit de veer op z’n plaats gefrot. En voor de derde keer cockpit en plastic randje vastschroeven. Dit zal je in het donker in de regen langs de snelweg op een pompstation moeten doen. Dus niet he. 

Jippie lang leven mooi boven functioneel.

Tot zo ver mijn sleutelervaringen. 

Tanja

Een column 

Als echtgenote van een fervent sleutelaar herken ik meteen voorgaande stukje (geschreven door Roger). En weet je waar me dit aan doet denken, aan verbouwen….

Namelijk zoals het een echte “biker” betaamt word er als huis niet een leuk doorzonwoninkje gekocht maar een aftands stulpje “daar kunnen we nog een mooi paleisje van maken”. Opdat we in de weinige vrije tijd die we hebben ook nog moeten verbouwen. En dat over een periode van zo’n 10 jaar, voor minder doen we het niet. Tja en dan moet je zo’n a-technisch typje hebben als ik. Ik heb als enige kwaliteit het aangeven van koffie, het liefst op het verkeerde moment. 

Een voorbeeld; staat manlief net in een onmogelijke houding ergens een schroef in het plafond te vloeken met de accuboormachine-waarvan-het-bitje-versleten-is staat je lieftallige eega om de hoek met koffie in haar handen. Tja dat word dus bukken, het onwillige apparaat word onmiddellijk in een fraaie boog richting the love of your live geworpen.

Even geen koffie dus…. 

Als je niet zeker bent van je relatie kun je ook samen gaan behangen, succes verzekerd! Of je hebt na de loodzware klus een prachtig behangetje met strokend patroon of je bent de echtscheidingspapieren aan het invullen. Hoef je ook niet meer te behangen, het paleisje dient verkocht te worden. Tja alles gebaseerd op 2 lonen anders zijn de hobby’s niet te betalen. 

Stel je voor, manlief neemt de maten van de te behangen kamer (hij is tenslotte de meetkundig expert) en we gaan shoppen. Shit wat een keuze, daar begint het gelul al. Hij wil geen bloemetjes en zij wil alleen maar wit. Enfin de keuze is gemaakt en natuurlijk kiezen we voor het goedkoopste Wallpaper dat er te vinden is. Zie dat maar eens tegen de muur te krijgen. We gaan knippen, natuurlijk verkeerd gemeten. Geen idee wie dat deed, maar de eerste spanningen zijn er weer. Dan insmeren en tegen de muur gooien, bij het oppakken van het behang van de tafel vallen de eerste gaten er al in, joepie. Dan nog ff tegen de muur frommelen, gossie.. het valt zo weer op de grond. Of je kan achter het behang bellen blazen. Toppie, daar vliegt de behangborstel al weer richting onschuldige hond. Die kan er toch ook niets aan doen? Jawel, hij zat op het verkeerde moment aan zijn pik te likken. 

Ook leuk word het als je “een grote verbouwing” aan gaat. In ons geval bijv. de keuken. Eerst avonden lang plannen, tekenen en ondertussen liters bier genieten. Vervolgens loop je stad en land af om de materialen bij de bouwmarkten en sloopbedrijven te gaan halen. Dan gaat de botte bijl erin, hele keuken gesloopt, wc weg en nog 2 belendende kamertjes met de grond gelijk gemaakt. Boven een noodkeuken aangelegd, lekker koken op het campingstel! Het gaat immers niet zo lang duren, de plannen lopen naadloos in elkaar over, de materialen liggen door het hele huis voor je poten. En vervolgens stikt het van de gezellige treffens, kut! Dat schiet dus niet op! 

Resultaat: 1,5 jaar lang koken op je stelletje, die daar helemaal niet voor bedoeld is. Gaat dus geheid naar zijn moer. Met als neveneffect veel friten en magnetron voer. Daarbij loop je je de ziekte naar de enige wc in huis, boven dus! Resultaat daarvan? Knieën naar zijn kloten. Dan toch maar de stoute schoenen aantrekken en gvd ‘s een keer aan het werk.

Inmiddels is het leed geleden en het is een  plaatje geworden, vinden wij, maar eigenlijk is het van de gekke dat we ons al deze moeite nog op de hals halen. We zijn immers nooit thuis. 

Nu nog het dak vernieuwen, leuke volgorde van verbouwen he?!?

In ieder geval zitten onze 10 jaar er bijna op. Kunnen we het zooitje verkopen, nee toch maar niet. Maar dan zijn we onderhand wel weer gedoemd om buitenom te schilderen. Het begint dus weer van voren af aan. Zucht……. 

Herken je dit ook: zit je net in een dikke verbouwing, motoren worden opgelapt en tussendoor doe je ook nog een cursusje om wat wijzer te worden… word er tussen neus en lippen door een Amerikaan aangeschaft. Je weet wel een dikke V 8 die evenredig veel onderhoud nodig heeft. Shit daar gaan we weer! 

Wie kan deze trilogie (sleutelen-verbouwen-amerikanen) aanvullen en/of afmaken? 

Groetsels Wilma.

Nog een soort sleutelen.

Over sleutelen zijn we het (bijna) allemaal eens: niet doen, alleen als het echt, maar dan ook echt moet! (Voor de kost bijvoorbeeld.)
Maarrrrr, er is ook nog zo iets als je motor "aanpassen". Lijkt op sleutelen maar is nog veel enerverender. Want over het algemeen mag worden gesteld dat de door de fabrikant geleverde onderdelen enigszins passen. Bij aanpassen is het laatste deel van het woord iets anders te interpreteren dan passen. Het "passen" in "aanpassen" betekend veelal vijlen, snijden, slijpen, draaien, frezen en nog vele andere vormen van verspanende dan wel niet-verspanende bewerkingen.

Neem nu het volgende (helaas praktijk)voorbeeld: Bij de Japanse 4-cillinders zitten de carburateurs meestal shocking klem
tussen cillinderkop en luchtfilterkast. De twee verbindingen zijn dikke, nog net flexibele rubberen bussen met een zeer specifieke vorm. Als ze nieuw zijn passen ze doorgaans zonder problemen en is ook de carburateurset zonder al te veel problemen op z'n plek te persen. De oplettende lezer heeft het woordje "nieuw" waarschijnlijk al opgemerkt. Want als de rubbers onder invloed van UV-licht, afwisselende warmte en koude, benzine en poetsmiddelen kort en stug geworden zijn zit je je helemaal steriel te etteren om als eerste de carburateurs op hun plek geperst te krijgen en vervolgens de aanzuigrubbers nog mooi afdichtend op hun plek te krijgen. Dit lukt meestal niet, ook een föhn krijgt meestal niet voldoende elastiteit in de middelste twee rubbers geblazen. Resultaat: een motor die bij de minste draai aan het gas onder een luide "mwhooooh!" afslaat omdat er gewoon te weinig ontbrandbaar mengsel in de verbrandingsruimte komt.
Dan ga je oplossingen zoeken in de richting van losse filters. Not, want die zijn nou net niet in de benodigde maat te krijgen. Oplossing, jawel, de diverse beschikbare verspanende danwel niet verspanende bewerkingen toepassen.

Geld ook voor een ander stuurtje. Geheid dat de kabels, elektrisch zowel als mechanisch, niet meer passen. Ook remleidingen willen dan wel eens te lang of te kort blijken. Over het algemeen heeft de detailhandel hier wel een
oplossing voor, maar meestal pas na 3 of 4 bezoeken aan een goed ge-outileerde zaak.

Al met al houdt het je goed bezig en van de straat (en helaas ook uit de kroeg.)

Wilco

Sleutelvreugd

We sleutelen allemaal wel eens. Of het nu beroepsmatig is of voor de hobby. We hebben door de jaren heen een leuke verzameling gereedschappen en hulpmiddelen opgebouwd. Maar je vraagt je toch wel eens af waarom het dan zo vaak mis moet gaan.....

Neem nou zoiets simpels als olie aftappen, eerst ben je een half uur bezig om tussen de prut, tectyl en olie de aftapplug te vinden. Dan doe je de grootste moeite om het aluminium schroefdraad niet uit het carter te draaien. Als de aftapplug dan eindelijk los en eruit schiet, kom je erachter dat het olie-opvangbakje er niet onder staat. Dus hup, vinger in het gat (toch wel erg warm) en proberen het oliebakje te pakken. Dat staat natuurlijk op de werkbank en jij ligt op de grond je vinger te verbranden. De plug is weggerold dus die kan er ook niet meer in, dan maar snel de bak pakken. Maar voordat je die eronder hebt is er al zeker een halve liter uitgelopen. Weet je wel wat voor een olievlek dat geeft?

Ook zoiets moois zijn de diverse afdichtingen van een motorblok. Weet iemand überhaupt waarom ze de naam afdichtingen hebben meegekregen. Meestal zijn het namelijk gedoseerd-olie-doorlaters. Dan hebben ze ook de vloeibare pakking uitgevonden. Over het algemeen dicht dat inderdaad goed af, alleen jammer dat het meest de cruciale oliekanalen zijn die dicht zitten.
"O"ringen zijn ook van die mooie dingen. Ze blijven heel lang goed maar als je ze ooit moet vervangen.... Eerst zit je een tijdje te etteren om de oude "O"ring van het asje af te krijgen, dan blijk dat de nieuwe eigenlijk wel erg krap is en als 'ie er dan bijna om zit wordt het een "C"ring, en die dichten niet af.

Sleutelen aan de elektrische installatie van je motorfiets. Oh what fun! Het is alleen jammer dat de bedrading vaak eerder doorbrandt dan de zekering, want die hebben we ooit een keer langs de kant van de weg naar het Elefanten met 12 graden onder nul vervangen door een iets dikker exemplaar. Dan hebben we nog een heel scala aan slechte c.q. losse kontakten. Hiervoor hebben ze dan de diverse sprays uitgevonden. Weet je wat er gebeurt als iets staat te vonken en je wil het contactje schoon spuiten? Ik geef één hint: drijfgassen uit een spuitbus zijn licht ontvlambaar !! Met als gevolg dat je eruitziet als een vuurspuwer met longemfyzeem.

De moraal van dit verhaal; zorg dat er altijd iets in de buurt is, naast de verbandtrommel uiteraard, om je op af te reageren. En voor de partners van de sleutelaars; zorg dat je niet in de buurt bent!

Roger